(Oh eerst, on a completely different note: wáárom is het hier zo stil! Als eerste wil ik mijn diepe teleurstelling uiten dat weledele Ruud ons niet meer vereert met zijn schrijfsels. Wat betekent dat ik toch echt de zweep zal moeten gaan gebruiken (weer…) als hij niet eens even snel wat plaatst! En als tweede, excuses dat het van mij zo lang duurde. Maar nu dan toch een entry, holé!)
Vandaag, moest ik werken. Zoals ik al bijna 2 jaar elke dinsdag- dan wel woensdagavond moet. Mijn baantje bestaat voornamelijk uit het beantwoorden van stupide vragen, MSN-en (hoe schrijf je dat tegenwoordig volgens het groene boekje?), het afsluiten van de muziekschool en wat andere lullige taakjes (vaatwasser en shizzl). Nou is dat allemaal goed te doen, het is een leuk zakcentje voor een baantje waarbij je eigenlijk verdomd weinig écht productiefs doet.
Jammer alleen dat ik semi-wekelijks (want ik heb natuurlijk ook vakantie) geconfronteerd word met het uitschot der aarde. Ja, werkelijkwaar, ik vraag me elke werkavond minstens een paar keer af onder welke steen ze deze week vandaan zijn gekropen. Noem me misantropisch, want dat ben ik ook. Misschien oordeel ik te hard, immers, ik heb mijn eigen veilige steen waar ik elke dag onder vandaan kruip om de rest van het uitschot met mijn aanwezigheid te vervelen, maar dat wil nog niet zeggen dat ik niet mag zeiken over de rest van de wereld. Want het blijft nog altijd een weblog, eh.
Goed, uitschot dus. Ik krijg, werkelijk waar, minstens een paar keer per jaar (en ja, dat vind ik veel) de vraag, nadat mensen enkele minuten de foldertjes met het aanbod qua muziekles hebben bestudeerd, de vraag “of we ook misschien muziekles geven.” Nee, alleen breien en cursussen poedelknippen-voor-beginners. Kom óp! Use your brains! Maar nee, mensen kijken je dan quasi-verdwaasd aan (hoezo, breien?), waarop ik dan moet uitleggen dat het maar een grapje was, neejaechtwaar, en dat we hier inderdaad muziekles geven. Insert fake smile.
Oh, ook leuk: mensen die je om kwart over 10 ’s avonds (…) opbellen, met de niet-bepaald-beleefde mededeling dat ze zich uit hebben geschreven voor een cursus maar toch een bevestiging van (her-)inschrijving hebben ontvangen, en dat zoiets toch ech niet kan. En als je dan zegt dat het waarschijnlijk een foutje is, dat de correspondentie langs elkaar heen is gelopen, dan transformeert de aanvankelijk nog redelijk beleefde kakmadame (excusez-le-mot) in een arrogante rimpelsaurier die je met een verheven toontje afblaft, want “zij maakt zulke fouten niet, en dat je het nu maar even oplost.” Euh, even denken, nee?!? Ten eerste kan ik er niets aan doen, ten tweede bel je maar lekker tijdens kantooruren en ten derde, mag je doodvallen. Pardon: dat ú mag doodvallen. Maar dát mag je dan weer niet zeggen.
Ik lijk misschien ietwat verbitterd. Maar dat ben ik ook. Wat kunnen mensen dóm zijn. Niet dat ik nu altijd een verheven voorbeeld van pure intelligentie ben (in tegendeel), maar er zijn grenzen aan mijn tolerantie. Dan maar arrogant. Gelukkig ben ik inmiddels redelijk bekwaam in het opzetten van nep-glimlachjes, dus ik ben ondanks alles nog niet ontslagen – I hide my moods well.
Tot zover mijn vrolijke, haha, blogupdate. Zometeen nog wat foto’s, ter uwer vermaak, en dan duik ik mn nest in. DOOD.
