Winkwink, nudgenudge

Ik wist niet eens dat ik zo kon kijken.

En nu is het, euh, een uurtje of 1? 1:03 volgens mijn wekker. En nu ga ik toch echt slapen.  Zal morgen nog wat posten, mochten er überhaupt nog mensen lezen en foto’s boeiend vinden.

KéOss-Hyve in the air!!!

KéOss begeeft zich weer extra op het wereldwijde web. Dit keer op Hyves. Ik ben al een tijdje bezig met het in elkaar zetten van de Hyve (is stiekem nog best een gedoe) en nu bestaat ‘ie dan eindelijk! Word lid en nodig al je vrienden uit!!

Check!

Paradiso: gelukkig hebben we de foto’s nog

Even snel wat foto’s bij elkaar gezocht enzo – snelsnelsnel, maar goed – voor de rest kijken jullie maar lekker op de website van KéOss, haha!

Are you with me? (KéOss nieuws!)

Hahaaa. Wéér een positief KéOss-gerelateerd berichtje. We zijn wederom door naar de volgende (en laatste!) ronde, deze keer als eerste public’s favourite – dankjewel, fans! Echt helemaal te gek. Dit wil zeggen dat we zaterdag 31 maart in de Vechtsebanen in Utrecht mogen spelen, waar tv-opnames worden gemaakt enzo. Beste acht bandjes van Nederland!

Een kort verslagje van gisteren. Om stipt 09:15 werd ik opgepikt door Kees-Jan (go KJ!), de rest van de band gevonden bij Kris en op weg naar Amsterdam – inclusief pitstop bij de benzinepomp, natuurlijk. Broodje halen, drinken voor onderweg. Alleen klote dat Kris zich niet lekker voelde, maar dat trok later op de dag gelukkig weg. Om 11 uur precies waren we bij Paradiso, een korte blik geworpen op de zaal (WAUW!) en snel de spullen naar de kleedkamer gebracht.

Briefing meldde ons dat we als derde band mochten, om 14:00 dus. Konden we nog even lekker stressen – heerlijk hoor. En traditioneel allemaal veel naar de wc, enzo. En toen moesten we ineens, stressen op een te klein steil trapje, en dan gáán. Snel ombouwen, soundchecken (nou ja, daar hadden we niet echt tijd voor maar helaas) en spelen. En wat een kick! Zaal vol, inclusief twee balkons, en wat een kick. 20 minuten genieten, echt waar.

En toen was het ineens voorbij. Hijgend, lachend, snel even gelachen naar de camera voor de DVD-docu (oh, props voor Gerard Ekdom die meedanste op Chelsea Dagger trouwens! Gave kerel.), interviewtje gegeven (nou klinkt het heel professioneel maar dat viel nogal mee hoor ), snel omkleden en de rest van de optredens kijken.

Eigenlijk waren we allemaal gewoon tevreden – het was gewoon kicken, we hadden Paradiso bereikt, meer hadden we niet nodig. Het was echt zo’n once in a lifetime-ding: genieten!

En toen. Tromroffel. De prijsuitreiking. Juryprijzen gingen naar Boulevard en Surprise, niet echt een verrassing, want die waren gewoon goed. En toen de publieksprijzen! En stiekem is het toch altijd een beetje spannend, wantjeweetmaarnooittoch? Toen we echter hoorden dat Kaas de twééde publieksprijs had gewonnen, verloren we de moed – Bad Medicin, een bandje waarvan de zanger tijdens het optreden een aanzoek had gedaan (en ze zei ja, trouwens) leek veel meer publiek mee te hebben. Dus helaas, het was gaaf en gefeliciteerd enzo.

Maar. Jazeker. We hebben gewoon de fucking éérste publieksprijs, en dat is zó fucking geweldig gaaf en ongelofelijk en álles. We hebben een trofee, we mogen op tv, waaaaauw. Euforie alom. En onze grote vrienden Rattlesnake Shake mogen de 31e ook mee: zij hadden in de avond ook de eerste publieksprijs. (Andere avondbands: Garlic, Blues Brothers en Purple Rainbow.)

Als klap op de vuurpijl had mijn moeder als sponsor zijnde hotelkamers vlakbij Paradiso geregeld! Dus we voelden ons echte VIPS toen we even naar het hotel konden om te douchen voordat we uit eten gingen en naar de tweede halve finale gingen kijken. Vijf sterren, superchique en supergezellig.

Al met al een gigántisch succes dus!

Tandartsleed, #1337

Ja hoor, ik mocht vandaag weer, gezellig. Met dank aan onze vorige ^*^%$#R%#-tandarts die gewoon geen foto’s maakte en dingen over het hoofd zag, met als resultaat dat zowel mijn ouders als ik nu allemaal een tienrittenkaart richting mondmedischcentrum hebben. Liever nu wat behandelingen dan over 20 jaar een verrot gebit natuurlijk, maar toch. Als ik ergens een panische angst voor heb ontwikkeld, is het wel de tandarts.

Bibberend zat ik om half 10 in de stoel, voor een gaatje – of eigenlijk gat, want het was heel wat, volgens de tandarts. Hij mompelde wat onverstaanbaars, keek eens wat rond, boorde wat (godzijdank had al een verdoving achter m’n kiezen-letterlijk-) en manoeuvreerde de stoel weer omhoog. “Dat wordt een zenuwbehandelng, meid. De cariës (wat is dat toch met tandartsen en moeilijke woorden) zit al op je zenuw.”

Euh. Oke? Hij zag me wit wegtrekken, en voegde er snel aan toe: “oh, maar ik heb al op je zenuw geboord hoor, dus je voelt er niks van dankzij die verdoving.” Nou, da’s toch een opluchting. Toch ietwat aarzelend ging ik weer zitten: jay voor internet en de rumoeren die zich daar snel verspreiden, ik kende alleen maar slechte verhalen (“PIJN!”) over wortelkanaalbehandelingen. Ik was dus niet erg enthousiast om zoiets zelf te ondergaan.

Ik kreeg voor de verandering nog maar eens een spuit (in mn gehemelte, halleluja, da’s niet fijn), maar achteraf was ik daar blij mee: meneer de tandarts heeft in mn wortel zitten porren, boren en schuren, en uiteindelijk de wortel eruit getrokken, en opgevuld met antibioticawatjes oid en een noodvulling erop, en ik voelde er niks van. Nada, niente. Nou mag ik over 2 weken weer terug voor een goede vulling en vulling op andere gaatjes, én mn verstandskiezen moeten er op termijn uit, maar ik heb er iets meer vertrouwen in. Ik weet niet wie plaatselijke verdoving heeft uitgevonden, maar ik ben hem/haar erg dankbaar.

Het enige waar ik nu een béétje bang voor ben, is de napijn. Maar daar hebben we 600mg ibuprofen voor, in veelvoud.

—

On a completely different note: KéOss staat met Make you a believer op nummer 5!! in de Clash hitlijst. Stoer! Maar wel blijven stemmen he mensen. HIER.